Ρισκάροντας το μεροκάματο για την μπάλα!

Διαβάστε το αφιέρωμα του Gazzetta Weekend Journal και του Παναγιώτη Δαλαταριώφ στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και τον 30χρονο άσο του ΑΠΟ Άρη, Κώστα Οικονόμου.

Ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Εκεί όπου οι παίκτες παίζουν γιατί αυτό είναι το μεράκι τους. Είναι η τρέλα τους, η διέξοδός τους. Ακόμη κι αν ξέρουν ότι τη Δευτέρα μπορεί να μην πάνε στο μεροκάματο. Το Gazzetta Weekend Journal φιλοξενεί αληθινές ιστορίες ατόφιου, ανόθευτου πάθους για την μπάλα!

Το Gazzetta Weekend Journal φιλοξενεί μικρές ιστορίες από παίκτες… εραστές του ποδοσφαίρου.

Εκείνου του ποδοσφαίρου που δεν έχει εκατομμύρια, γκαζόν, λάμψη, χιλιάδες θεατές, διαρκείας, συνεντεύξεις, τηλεοπτικά συμβόλαια, μεταγραφές, μάνατζερ, στοίχημα.

Εκείνου του ποδοσφαίρου για χάρη του οποίου πολλές φορές αφήνουν τη δουλειά τους ή φεύγουν στο ημίχρονο για να προλάβουν το μεροκάματο. Ένα μεροκάματο που έχουν χάσει επειδή τσάκισαν τα πόδια τους σε μία προπόνηση, σε κάποιο ματς.

Εκείνο το ποδόσφαιρο που μυρίζει καουτσούκ και παλιότερα ήταν βουτηγμένο στο χώμα και στη λάσπη.

Κώστας Οικονόμου, 30 ετών (Άρης Χολαργού)

Ο Κώστας είναι από τη Λάρισα. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται ως αστυνομικός στην Αθήνα, φορώντας τη φανέλα αρκετών ομάδων στα τοπικά πρωταθλήματα. Ως αστυνομικός που είναι έχει μάθει να φυλάει τους Έλληνες πολίτες. Και με τον ίδιο ζήλο φυλάει και την άμυνα σε όποια ομάδα κι αν έχει παίξει. Χωρίς να σκεφτεί αν την επόμενη μέρα θα μπορεί να πάει ή όχι για τη δουλειά από την οποία βγάζει τα προς το ζην του.

«Γεννήθηκα στη Λάρισα. Ξεκίνησα να παίζω μπάλα στην Δήμητρα Γιάννουλης, μια ιστορική ομάδα για το νομό. Έμεινα για χρόνια εκεί και μετά έπαιξα σε άλλες ομάδες του νομού μας όπως οι Όλυμπος Λάρισας ,Τοξότης, που ήταν και η θυγατρική της ΑΕΛ.

Μετά ήρθα στην Αθήνα όταν και τελείωσα τη σχολή αστυφυλάκων – φυσικά παράλληλα έπαιζα μπάλα. Έχω αγωνιστεί σε Γκυζιακό, Ερμή Ηρακλείου, Κεραυνό Γλυφάδας και τώρα είμαι στον Άρη Χολαργού. Έχω περάσει και από τον Πειραιά που έχει επίσης σκληρό πρωτάθλημα, φορώντας τη φανέλα του Αγίου Δημητρίου και Ηρακλή Νίκαιας και για λίγο και από Θρασύβουλο. Στον Αστέρα Γλυκών Νερών πέρασα από τις καλύτερες χρονιές και αυτό φυσικά οφείλεται στον προπονητή που είχα, Βασίλη Κοντιπάνο, έναν άνθρωπο που τον έχω στην καρδιά μου γιατί απλά είναι ένας άνθρωπος που αξίζει πολλά ποδοσφαιρικά και προσωπικά γιατί οι γνώσεις του είναι πολλές και στηρίζει τα παιδιά στα όποια προβλήματα έχουν. Και στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι πολλά.

Όπως είπα, η δουλειά μου είναι αστυνομικός και είμαι στην άμεση δράση, αλλά από μικρός έχω μέσα μου το μικρόβιο της μπάλας. Είναι η τρέλα μου, το πάθος μου και θα παίζω μέχρι να με έχει καλά ο Θεός. Είμαι από τους τυχερούς και μέχρι στιγμής ευτυχώς δεν μου έχει συμβεί κάποιος σοβαρός τραυματισμός. Γυμνάζομαι καλά, προσέχω τον εαυτό μου και τον προστατεύω.

Οι θυσίες όμως που απαιτούνται είναι πολλές. Αυτή τη στιγμή αφήνω τη γυναίκα και την οικογένειά μου για να τρέχω στις προπονήσεις και στους αγώνες, ενώ πρέπει να κανονίζω τις υπηρεσίες μου για να μην πέφτουν πάνω στα ματς. Θα μπορούσα να μην το κάνω αυτό για να περάσω χρόνο με τη σύζυγό μου.

Το να ξυπνάς από τις 4:00 τα χαράματα για δουλειά και να πηγαίνεις σερί για αγώνα δεν είναι και το πιο εύκολο. Επίσης, ως στόπερ που είμαι δεν αποφεύγω τις δυνατές μονομαχίες. Όμως, ποτέ δεν σκέφτηκα να μην βάλω το πόδι μου στη φάση για να μην χτυπήσω. Εκείνη τη στιγμή δεν σκέφτεσαι το μεροκάματο, αλλά αυτή η αίσθηση όταν μπαίνεις στο γήπεδο, δεν συγκρίνεται με τίποτα».

πηγή