ΟΔΩΝΥΜΙΚΑ ΧΟΛΑΡΓΟΥ: Οδός Αρκαδίου

Η οδός Αρκαδίου αποτελεί την 8η και τελευταία (και όχι 7η όπως κακώς αναγράφεται στις σχετικές πινακίδες) είσοδο της πόλης από την άνοδο της λεωφόρου Μεσογείων, καθώς και τον κυριότερο συνοριακό δρόμο μεταξύ της Δημοτικής Κοινότητας Χολαργού και του Δήμου Αγίας Παρασκευής.

Ταυτόχρονα, η Αρκαδίου αποτελεί την πρώτη και μία από τις μόλις τρεις εισόδους του Χολαργού από την κάθοδο της λεωφόρου Μεσογείων (Φανερωμένης και Περικλέους οι άλλες δύο).

Στην άνοδο αποτελεί την 8η και τελευταία είσοδο και όχι 7η όπως κακώς αναγράφεται στις σχετικές πινακίδες, με τους… αρμόδιους του Δήμου να έχουν ξεχάσει (!) μία είσοδο και συγκεκριμένα αυτή της οδού Λοχαγού Δεδούση.

Ξανθίππου η 1η, Σαρανταπόρου η 2η, Αετιδέων η 3η, Περικλέους η 4η, Φανερωμένης η 5η, 17ης Νοεμβρίου η 6η, Λοχαγού Δεδούση η 7η και Αρκαδίου η 8η είσοδος της πόλης του Χολαργού από την άνοδο της λεωφόρου Μεσογείων.

Η είσοδος λοιπόν της Αρκαδίου από τη Μεσογείων ανήκει στο Χολαργό, ενώ η έξοδος της Αρκαδίου στη Μεσογείων ανήκει στη γειτονική Αγία Παρασκευή. Δυστυχώς, η διαφορά αυτή αντικατοπτρίζεται και στο οδόστρωμα, με τον ασφαλτοτάπητα της εξόδου να βρίσκεται σε άριστη κατάσταση και το μεγαλύτερο μέρος του δικού μας σε… απαράδεκτη.

Όσο το πράσινο κυριαρχεί -και- σε αυτή την οδό, ωστόσο, άλλο τόσο αγνοούνται και εδώ τα προσβάσιμα πεζοδρόμια, σε μια γειτονιά μάλιστα με αρκετούς πεζούς σε καθημερινή βάση, λόγω του παράπλευρου σταθμού του Μετρό «Νομισματοκοπείο».

Από πού πήρε όμως το όνομά της η οδός Αρκαδίου;

Αρκάδι ή Μονή Αρκαδίου: Περίφημο Μοναστήρι στη Δημοτική Ενότητα Κυριάννας του Δήμου Ρεθύμνης, σε υψόμετρο 500 μέτρων, επάνω στον Ψηλορείτη. Ιδρύθηκε κάπου ανάμεσα στον 10ο και 13ο αιώνα, πιθανώς από έναν μοναχό Αρκάδιο.

Η εκκλησία (καθολικό) της Μονής κτίστηκε το 1587 και είναι αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Είναι δίκλιτη βασιλική με πρόσοψη ρυθμού μπαρόκ.

Η Μονή λεηλατήθηκε από τους Τούρκους το 1645/46, όταν κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της Κρήτης. Σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν άσυλο και καταφύγιο των διωκομένων Χριστιανών.

Στην Επανάσταση του 1821 ήταν κέντρο επαναστατικής δράσεως και συγκρούσεων. Κατά την Επανάσταση του 1866 πολιορκήθηκε στενά από 15.000 άνδρες του τουρκικού στρατού.

Ύστερα από ηρωικό αγώνα των πολιορκουμένων οι Τούρκοι πέτυχαν να μπουν στη Μονή, αλλά ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης (ή σύμφωνα με ορισμένους ο Μανώλης Σκουλάς), με προτροπή του ηγούμενου Γαβριήλ, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη (9 Νοεμβρίου 1866) και το Μοναστήρι τινάχθηκε στον αέρα.

Σκοτώθηκαν οι 800 από τους 900 περίπου Έλληνες που ήταν κλεισμένοι εκεί, καθώς και τουλάχιστον 1.500 Τούρκοι. Εκτεταμένες επισκευές του Μοναστηριού έγιναν το 1924 και το 1927. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής 1941-44 το Αρκάδι έγινε και πάλι καταφύγιο διωκομένων.

⇒ Με πληροφορίες από: «Οδωνυμικά του Χολαργού» (2004, Εκδ. πρ. Δήμου Χολαργού)