Το… χωριάτικο σοκάκι του Χολαργού, που εκτείνεται από την οδό 17ης Νοεμβρίου έως την οδό Θεμιστοκλέους.
Η οδός Δαρδανελλίων στην ουσία πρόκειται για ένα ιδιότυπο στενό της πόλης, αφού κανένα αυτοκίνητο δεν χωρά να τη διασχίσει από τη μία άκρη στην άλλη. Κι αν από τη 17ης Νοεμβρίου χωρά να εισέλθει για λίγα μέτρα ένα ΙΧ, δεν ισχύει το ίδιο κι από τη Θεμιστοκλέους, όπου η πρόσβαση είναι δυνατή μόνο για δίκυκλα και πεζούς.
Τα τελευταία χρόνια έγιναν από τη διοίκηση του Δήμου κάποιες προσπάθειες για τη διάνοιξή της, κυρίως για λόγους ασφάλειας, η αλήθεια όμως είναι ότι ποτέ κανένας ιδιοκτήτης δεν πρόκειται να παραχωρήσει σπιθαμή από το οικόπεδό του και η Δαρδανελλίων πιθανότατα θα μείνει ως έχει.
Δαρδανέλλια: Πόλη της Τουρκίας στην Ασιατική παραλία του Ελλησπόντου (τουρκ. Τσανάκ Καλεσί) και κατ’ επέκταση το ίδιο το θαλάσσιο στενό. Η πόλη ονομάστηκε έτσι από τον Δάρδανον, γιο του Διός και ιδρυτή της πόλεως Δαρδάνου στην ίδια περιοχή.
Είχε πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή 10.000 Έλληνες κατοίκους. Τα Στενά των Δαρδανελλίων χωρίζουν τη χερσόνησο της Καλλιπόλεως από τη Μικρασιατική ακτή. Το σημερινό καθεστώς τους ρυθμίζεται από τη Συνθήκη του Μοντραί.
Γνωστή είναι η εκστρατεία των Αγγλογάλλων στα Δαρδανέλλια το 1915, στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία είχε δυσμενή για αυτούς κατάληξη.
Τα Δαρδανέλλια διέσχισε κολυμπώντας ο Λόρδος Βύρων (Μπάιρον) το 1810 σε μία ώρα και δέκα λεπτά, θέλοντας να επαναλάβει το κατόρθωμα του Λεάνδρου, που κολυμπούσε κάθε βράδυ για να συναντήσει την Ηρώ.
Για το ευτράπελο του πράγματος σημειώνουμε ότι Δαρδανέλλια υπήρχαν και στην… Αθήνα, που έφτασαν μάλιστα στην πιο μεγάλη ακμή τους το 1915. Έτσι λεγόταν ένα μικρό τμήμα στην αρχή της οδού Πανεπιστημίου, στη θέση του σημερινού θεάτρου «Βρετάννια», όπου βρισκόταν το ζαχαροπλαστείο Ντορέ (Doré) και ακριβώς απέναντι το ζαχαροπλαστείο του Γιαννάκη.
Στα δύο αυτά ζαχαροπλαστεία σύχναζε η τότε λεγομένη «καλή κοινωνία» των Αθηνών, που σχολίαζε καταλλήλως τους περαστικούς από εκεί. Η περιοχή ήταν επίσης και «νυφοπάζαρο» μια και την εποχή εκείνη ήταν δύσκολη η γνωριμία των νέων μεταξύ τους με άλλο τρόπο.
⇒ Με πληροφορίες από: «Οδωνυμικά του Χολαργού» (2004, Εκδ. πρ. Δήμου Χολαργού)