Ο πεζόδρομος της Λέλας Καραγιάννη αποτελεί την προέκταση της οδού Αρκαδίου προς το λόφο Τσακού, διαχωρίζοντας επίσης τη Δημοτική Κοινότητα Χολαργού από το Δήμο Αγίας Παρασκευής.
Το πλακόστρωτο δρομάκι της οδού Λέλας Καραγιάννη ξεκινά από τη συμβολή της Αρκαδίου με την Εθνικής Αντιστάσεως και καταλήγει στο λόφο Τσακού, στο σημείο όπου η οδός Βάσως Κατράκη του Χολαργού δίνει τη θέση της στην οδό Κριεζώτου της Αγίας Παρασκευής.
Όπως και η Αρκαδίου, η Λέλας Καραγιάννη αποτελεί όριο ανάμεσα σε Χολαργό και Αγία Παρασκευή, με τη νότια πλευρά της να αποτελεί μέρος του Δήμου Παπάγου-Χολαργού και τη βόρεια τμήμα του γειτονικού Δήμου.
Επί της -μικρής- οδού Λέλας Καραγιάννη εδρεύει μάλιστα το 5ο Γυμνάσιο Αγίας Παρασκευής, ενώ σε παρακείμενο οικόπεδο της οδού, συνολικής επιφάνειας 985,12 τ.μ., πρόκειται να κατασκευαστεί από το Δήμο Παπάγου-Χολαργού ένας νέος βρεφονηπιακός σταθμός για τις ανάγκες της περιοχής.
Χαρακτηριστικά της οδού αποτελούν τα δύο μεγάλα πεύκα που βρίσκονται στο μέσο των δύο άκρων της αλλά και τα σιδερένια «πι» τα οποία αποτρέπουν τα αυτοκίνητα από το να διασχίσουν την οδό για να βγουν στο λόφο Τσακού, μετατρέποντας έτσι τον πεζόδρομο σε ένα άτυπο αδιέξοδο.
Λέλα Καραγιάννη (24 Ιουνίου 1898 – 8 Σεπτεμβρίου 1944): Αγωνίστρια και ηρωίδα κατά τη Γερμανοϊταλική Κατοχή (1941-44), από τη Λίμνη Ευβοίας. Με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα ίδρυσε ομάδα περισυλλογής και αποκρύψεως και αργότερα φυγαδεύσεως Βρετανών στρατιωτικών (οι Άγγλοι την ονόμαζαν χαρακτηριστικά «Μάνα Καραγιάννη»).
Μέλη της ομάδας ήταν ο σύζυγός της και τα επτά παιδιά τους. Επειδή οι ανάγκες ήταν μεγάλες, γρήγορα προστέθηκαν και άλλα μέλη και η ομάδα αυτή χωρίστηκε σε τμήματα με ορισμένη αποστολή το καθένα. Πολλοί ήταν και αυτοί που βοήθησαν με κάθε μέσο. Βρισκόταν φυσικά σε επαφή και με το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής.
Τον Οκτώβριο του 1941, ύστερα από προδοσία, συνελήφθη μαζί με το σύζυγό της από τους Ιταλούς, αλλά χάρη σε κατάλληλες ενέργειες απελευθερώθηκαν και οι δύο και η οργάνωσή τους, η «Μπουμπουλίνα», όπως την είχαν ονομάσει, συνέχισε τη δράση της στέλνοντας πληροφορίες στη Μέση Ανατολή και κάνοντας δολιοφθορές.
Από μια κακή ενέργεια και αμέλεια συνελήφθη τον Ιούλιο του 1944. Οδηγήθηκε στη φυλακή και βασανίστηκε από τα Ες-Ες. Δεν μαρτύρησε τους συνεργάτες της, ακόμα και όταν έφεραν εκεί το γιο της και την απειλούσαν ότι θα τον σκοτώσουν. Στη φυλακή συνέχιζε να εμψυχώνει τις κρατούμενες. Εκτελέστηκε, μετά από πολλά βασανιστήρια, στο Δαφνί, στις 9 Σεπτεμβρίου του 1944. Το πτώμα της το έθαψαν κρυφά φίλοι της οικογένειάς της.
Της απονεμήθηκαν μεταθανάσια πολλές τιμητικές διακρίσεις: Από την Ακαδημία Αθηνών (το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας), τη βρετανική κυβέρνηση, τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας. Με νόμο του 1949 αναγνωρίστηκε ως αρχηγός της Εθνικής Οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Επίσης, αναγνωρίστηκε η εθνική αντίσταση της ίδιας και των συνεργατών της.
Μαρμάρινη προτομή της, έργο της Λουκίας Γεωργαντή, στήθηκε το 1968, με πρωτοβουλία του Συνδέσμου των Ελληνίδων Επιστημόνων στον πεζόδρομο της Τοσίτσα στην Αθήνα, ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο.
⇒ Με πληροφορίες από: «Οδωνυμικά του Χολαργού» (2004, Εκδ. πρ. Δήμου Χολαργού)