ΟΔΩΝΥΜΙΚΑ ΧΟΛΑΡΓΟΥ: Οδός Καρπάθου

Η μήκους 170 μέτρων οδός Καρπάθου ξεκινά από την οδό Γρεβενών και καταλήγει στη συμβολή των οδών Καραολή & Δημητρίου και Μυκόνου, αποτελώντας, μαζί με τις οδούς Δοϊράνης και Γρεβενών, τον έναν εκ των τριών περιμετρικών δρόμων της -τριγωνικής- πλατείας Εθνικής Αντιστάσεως.

Κάρπαθος: Ένα από τα νησιά της Δωδεκανήσου, νοτιοδυτικά της Ρόδου. Πρωτεύουσά της είναι η Κάρπαθος (Πηγάδια) με το λιμάνι Ποσί (πιθανώς το Ποσείδιον ή Ποτίδαιον του Πτολεμαίου) ή Λιμένα Πηγαδιών.

Στο νησάκι Σαριά ή Σάρος, που βρίσκεται στα βόρεια της Καρπάθου, υπάρχουν αρχαία ερείπια (τα Παλάτια). Οι κάτοικοί της είναι ναυτικοί, έμποροι, κτίστες. Οι γυναίκες είναι περίφημες υφάντρες μεταξωτών.

Το νησί έχει και γεωργική παραγωγή, ενώ αναπτυγμένος είναι και ο τουρισμός. Κατά την αρχαιότητα λεγόταν Τετράπολις, Παλληνία Κάρπαθος ή Κράπαθος και σημαντικότερες πόλεις της ήταν οι: Νίσυρος, Ποτίδαιον, Βρυκούς και Αρκεσίνη (Αρκεσία).

Πρώτοι κάτοικοί της ήταν Φοίνικες ή Πελασγοί και κατόπιν Δωριείς. Μετά εγκαταστάθηκε εκεί ο Αργείος Ίοκλος, γιος του Δημολέοντος. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.) καταλήφθηκε από τους Σπαρτιάτες.

Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ανήκε στο «Θέμα των Κυβιρραιωτών». Μετά περιήλθε στους Φράγκους (1204), Γενουάτες (1282), Κρήτες (1306), Ιωαννίτες Ιππότες (1309), τον Χαϊρεντίν Βαρβαρόσσα και το 1537 κατέληξε στους Τούρκους.

Κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1821 είχε ενσωματωθεί στην Ελλάδα. Το 1830 περιήλθε πάλι στην Τουρκία (Πρωτόκολλο του Λονδίνου) και το 1912 στην Ιταλία.

Απελευθερώθηκε μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα το 1947. Περίφημα είναι τα καρπαθιώτικα ήθη και έθιμα, με επίκεντρο το χωριό Όλυμπος (Έλυμπος) στα βόρεια του νησιού.

⇒ Με πληροφορίες από: «Οδωνυμικά του Χολαργού» (2004, Εκδ. πρ. Δήμου Χολαργού)