Η κεντρικότερη είσοδος αλλά και έξοδος της πόλης και έδρα του Δημαρχιακού Μεγάρου. Η σημαντικότερη οδική αρτηρία ολόκληρου του Χολαργού. Το καμάρι όλων των κατοίκων της δημοτικής κοινότητας του Περικλέους, ο ανδριάντας του οποίου δεσπόζει στη συμβολή με τη λεωφόρο Μεσογείων.
Η μήκους 913 μέτρων λεωφόρος Περικλέους ξεκινά από τη λεωφόρο Μεσογείων, στο ύψος της 4ης στάσης Χολαργού και καταλήγει στο κεντρικό πάρκο «Ανδρέας Παπανδρέου» (Δημοτικό Καφέ) και τη συμβολή με τις οδούς 25ης Μαρτίου και Ευριπίδου.
Αποτελεί την 4η είσοδο της πόλης από την άνοδο της λεωφόρου Μεσογείων και την 3η από την κάθοδο, ενώ επίσης είναι μία από τις 7 καθέτους που παρέχουν έξοδο και στα δύο ρεύματα της λεωφόρου Μεσογείων μέσω φωτεινών σηματοδοτών.
Η λεωφόρος Περικλέους, δρόμος-σύμβολο για ολόκληρη την πόλη, βρίσκεται στη σημερινή ξεχωριστή αλλά και ζηλευτή της μορφή από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν επί δημαρχίας Νικολάου αναπλάσθηκε πλήρως, αποκτώντας νέα πεζοδρόμια, οδόστρωμα, φωτισμό, βλάστηση, σιντριβάνια, παρτέρια, πέργκολες, δίκτυο αγωγών ομβρίων υδάτων αλλά και ειδική χωροθέτηση για τη στάθμευση των οχημάτων και την εγκατάσταση των κάδων απορριμμάτων.
Παράλληλα με τις εργασίες ανάπλασης, στην αρχή της λεωφόρου Περικλέους, από τη λεωφόρο Μεσογείων, δεσπόζει από το 2004 ο μεγαλύτερος παγκοσμίως ανδριάντας του Περικλέους, έργο του γλύπτη Γεωργίου Καλακαλλά. Ο ανδριάντας αντικατέστησε χάλκινη προτομή του μεγάλου ανδρός, η οποία εν συνεχεία μεταφέρθηκε εντός του Δημαρχιακού Μεγάρου, στο τέρμα της λεωφόρου Περικλέους.
Η προτομή του Περικλέους αποτελούσε επίσημα έμβλημα του σύγχρονου Δήμου Χολαργού από το 1987, ωστόσο, στις 14 Οκτωβρίου 2003 και ύστερα από πρόταση του Δημάρχου, Δημητρίου Νικολάου, το Δημοτικό Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα την καθιέρωση ενός νέου εμβλήματος.
Στο έμβλημα αυτό, που συνεχίζει να αντιπροσωπεύει την πόλη του Χολαργού στο λογότυπο του ενιαίου πια Δήμου Παπάγου-Χολαργού, η κεφαλή του πατέρα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας αποτελεί ακριβές αντίγραφο της μαρμάρινης προτομής του Περικλέους, η οποία φυλάσσεται στο Μουσείο του Βατικανού. Η κεφαλή αποτυπώνεται σε μπλε σκούρο φόντο, στο οποίο εικονίζονται αριστερά και δεξιά δέκα συνολικά αστέρια, σύμβολα των δέκα φυλών της αρχαίας Αθήνας, στις οποίες χώρισε ο Κλεισθένης τους Αθηναίους στο τέλος του ΣΤ’ π.Χ. αιώνα.
Το νέο έμβλημα σχεδιάστηκε ώστε να συνδέσει την ήδη υπάρχουσα ταυτότητα του τότε Δήμου, με το ιστορικό ελληνικό παρελθόν. Οκτώ μήνες αργότερα, στις 17 Ιουνίου 2004, πραγματοποιήθηκαν και τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα στη λεωφόρο Περικλέους, παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου.
Στον αριθμό 51 της λεωφόρου Περικλέους υπάρχει ακόμη το πέτρινο οίκημα του παλαιού σχολείου του Χολαργού, το οποίο αποτελεί μέρος του σημερινού 1ου Δημοτικού Σχολείου.
Στη συμβολή της λεωφόρου με τις οδούς Ευριπίδου και 25ης Μαρτίου βρίσκεται το νέο κτίριο του Δημαρχείου και του Πνευματικού Κέντρου, το οποίο εγκαινιάστηκε τον Απρίλιο του 1999 (προηγουμένως το Δημαρχείο στεγαζόταν στο κτίριο της λεωφόρου Μεσογείων 240 και ακόμη παλαιότερα σε μονόροφο κτίσμα στην πλατεία Δημοκρατίας).
Απέναντι από το Δημαρχείο βρίσκονται το Ηρώο του Χολαργού και η προτομή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μπροστά από τα οποία πραγματοποιούνται κάθε Μάρτιο και Οκτώβριο οι μαθητικές παρελάσεις των εθνικών επετείων. Τέλος, στον αριθμό 56 της λεωφόρου Περικλέους δεσπόζει το εμβληματικό «Holargos Center», το βασικότερο κτίριο της τοπικής εμπορικής ζώνης.
Περικλής του Ξανθίππου ο Χολαργεύς (γύρω στο 495 – 429 π.Χ.): Μέγας πολιτικός των αρχαίων Αθηνών, από το επιφανές γένος των Αλκμεωνιδών, γιος του Ξανθίππου (νικητή της Μυκάλης) και της Αγαρίστης. Η καταγωγή του ήταν από το Δήμο Χολαργού. Δάσκαλοί του ήταν ο Αναξαγόρας, ο Ζήνων ο Ελεάτης, ο Δάμων κ.ά.
Αναμίχθηκε νωρίς στο δημόσιο βίο (463) και προσχώρησε στη δημοκρατική μερίδα, παρ’ όλο ότι ήταν αριστοκρατικής καταγωγής. Διετέλεσε συνεχώς στρατηγός από το 460 έως το 429 και έφερε την Αθήνα σε μεγάλη οικονομική, πνευματική και στρατιωτική ακμή. Η εποχή του δίκαια χαρακτηρίστηκε ως ο «Χρυσούς Αιών των Αθηνών».
Στον εσωτερικό τομέα εξύψωσε το Δημοκρατικό πολίτευμα των Αθηνών και ακολούθησε φιλολαϊκή πολιτική, παίρνοντας μέτρα για την ανακούφιση και την πνευματική ανύψωση των απορωτέρων τάξεων, ανάμεσα στα οποία και την καθιέρωση των «θεωρικών», την πληρωμή δηλαδή του εισιτηρίου στους απόρους για την παρακολούθηση των δραματικών παραστάσεων.
Κατάργησε πολλά προνόμια της αριστοκρατίας και εξόρισε τον Κίμωνα (αργότερα συμφιλιώθηκε μαζί του). Καθιέρωσε την «Γραφήν παρανόμου» για να αντιμετωπίσει τις συχνές (και παράνομες) προτάσεις αλλαγής των νόμων. Στον πνευματικό τομέα έκανε την Αθήνα πνευματικό και καλλιτεχνικό κέντρο του τότε κόσμου. Επί των ημερών του κτίστηκαν ο Παρθενών και τα Προπύλαια στην Ακρόπολη, τα Μακρά Τείχη που συνέδεσαν οχυρωτικά την Αθήνα με τον Πειραιά κ.ά.
Συγκέντρωσε γύρω του τις επιφανέστερες προσωπικότητες της εποχής, όπως τον Φειδία, τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη, τον Μνησικλή, τον Αναξαγόρα κ.ά. Περίφημος παρέμεινε ο δεσμός του με την εταίρα, αλλά και λογία, Ασπασία από τη Μίλητο. Οι Αθηναίοι τον αποκαλούσαν, εξ αιτίας του σχήματος της κεφαλής του, «σχινοκέφαλο» και τον παρίσταναν πάντα με περικεφαλαία για να κρύβεται το ελάττωμά του.
Στον εξωτερικό τομέα απέφυγε γενικά τους πολέμους (έκανε πάντως εκστρατεία στη Σάμο το 440), επί των ημερών του όμως εξερράγη ο καταστρεπτικός Πελοποννησιακός Πόλεμος (431 π.Χ.) που κατέληξε μετά από 27 χρόνια (404) σε πλήρη στρατιωτική και πολιτική κατάρρευση των Αθηνών. Ο Περικλής όμως πέθανε το δεύτερο χρόνο του Πολέμου (429 π.Χ.) στη διάρκεια του λοιμού που έπληξε την Αθήνα και αποδεκάτισε τους κατοίκους της.
Ο Περικλής ήταν δεινός ρήτορας (για το λόγο αυτό του είχαν δώσει το προσωνύμιο «Ολύμπιος»). Οι σύγχρονοί του έλεγαν ότι «φέρει την πειθώ εις τα χείλη». Περίφημη έμεινε η δημηγορία του προς τιμήν των πεσόντων στον πόλεμο Αθηναίων («Επιτάφιος του Περικλέους»), που διασώθηκε και ενδεχομένως διασκευάστηκε από τον Θουκυδίδη και εκφωνήθηκε στον Κεραμεικό το 430 π.Χ. Μαρμάρινος ανδριάντας του έχει στηθεί στο πλάι του κτιρίου του Δημαρχείου της Αθήνας στην οδό Αθηνάς.
⇒ Με πληροφορίες από: «Οδωνυμικά του Χολαργού» (2004, Εκδ. πρ. Δήμου Χολαργού)