ΟΔΩΝΥΜΙΚΑ ΧΟΛΑΡΓΟΥ: Οδός Σολωμού


Ένα από τα στενότερα και γραφικότερα σοκάκια της πόλης, που ξεκινά από την οδό Αριστείδου στις παρυφές του λόφου Τσακού και καταλήγει στην οδό 17ης Νοεμβρίου.

Διονύσιος Σολωμός (1798-1857): Ο εθνικός μας ποιητής, από τις κορυφαίες μορφές του Νέου Ελληνισμού. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, γιος του κόντε Νικολάου Σολωμού και της Αγγελικής Νίκλη, οικονόμου του, που την νυμφεύθηκε την παραμονή του θανάτου του ώστε να νομιμοποιηθούν οι γιοι που είχε από αυτήν.

Σπούδασε στην Παβία της Ιταλίας (1808-1818) και όταν γύρισε εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο και αργότερα (1828) στην Κέρκυρα, όπου και πέθανε. Άρχισε να γράφει ποίηση στα ιταλικά, αλλά αργότερα στράφηκε στην ελληνική γλώσσα, ύστερα από προτροπή του Σπυρίδωνος Τρικούπη και μάλιστα στη δημοτική και έτσι έγινε ο θεμελιωτής της νέας ελληνικής ποιήσεως.

Ήταν φιλελευθέρων αρχών, αλλά μάλλον δεν μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Το 1823, εμπνεόμενος από την Ελληνική Επανάσταση, έγραψε τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν», τα τρία πρώτα τετράστιχα του οποίου, μελοποιημένα από τον Νικόλαο Μάντζαρο, αποτελούν τον Εθνικό μας Ύμνο (από το 1864).

Η πρώτη έκδοση του «Ύμνου» έγινε στο Μεσολόγγι στα τέλη του 1825. Από εκεί έστειλαν αρκετά αντίτυπα στο Ναύπλιο, από τα οποία έδωσαν μερικά δωρεάν στους πιο άπορους, ενώ τα υπόλοιπα πουλήθηκαν και τα χρήματα διατέθηκαν υπέρ του Νοσοκομείου του Ναυπλίου.

Τύπος κλειστός, έζησε περιορισμένη ζωή με λίγους φίλους, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο κριτικός και λόγιος Ιάκωβος Πολυλάς (που επιμελήθηκε μετά το θάνατό του τα «Άπαντά του») και ο μουσουργός Νικόλαος Μάντζαρος. Μοναδική σχεδόν μέριμνά του ήταν η ποίηση, η γλώσσα και η ελευθερία της Ελλάδος («Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα»). Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1857 και τα οστά του μεταφέρθηκαν το 1865 στη Ζάκυνθο (σήμερα βρίσκονται, μαζί με τα οστά του Ανδρέα Κάλβου, στο Μουσείο Επιφανών Ζακυνθίων της Ζακύνθου).

Άλλα έργα του είναι: «Ωδή εις τον θάνατον του λόρδου Βύρωνος», «Εις Μάρκον Μπότσαρην», «Η Καταστροφή των Ψαρών», «Η Φαρμακωμένη», ο «Λάμπρος», ο «Κρητικός», «Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» (σε τρία σχεδιάσματα, όπου υμνεί την εποποιία του Μεσολογγίου), «Εις Φραγκίσκον Φραίζερ», η λυρικότατη «Ξανθούλα» («Την είδα την ξανθούλα, την είδα ψες αργά») κ.ά. (ορισμένα από τα οποία έμειναν ημιτελή). Επίσης, τα πεζά «Ο Διάλογος» και «Η Γυναίκα της Ζάκυθος».

Θεωρείται ως ο αρχηγός της επτανησιακής σχολής και από τους διαμορφωτές της νεοελληνικής γλώσσας και ποιήσεως. Ανδριάντες του υπάρχουν στη Ζάκυνθο (στην πλατεία Σολωμού και στην είσοδο του Μουσείου Επιφανών Ζακυνθίων), ενώ μαρμάρινη προτομή του, έργο του γλύπτη Θωμά Θωμόπουλου, υπάρχει στον Εθνικό Κήπο της Αθήνας.

⇒ Με πληροφορίες από: «Οδωνυμικά του Χολαργού» (2004, Εκδ. πρ. Δήμου Χολαργού)